Over wat anderen van me denken

Piekeren, dat kan ik goed. Vooral piekeren over wat anderen van me denken. Hoe vaak het me wel overkomt dat ik iets niet durf doen of zeggen uit schrik om veroordeeld te worden. Hoe vaak het me overkomt dat ik spijt heb van wat ik gezegd of gedaan heb, omdat anderen nu wel een bepaald beeld van me zullen hebben.

Zelf ben ik ook schuldig aan het veroordelen van acties of woorden van vrienden of kennissen. Roddelen, hé. En ook zo werkt het; hoe meer ik roddel, hoe schuldiger ik me daarover voel. Want als ik met mijn vrienden over iemand roddel, gebeurt dat vast en zeker ook omgekeerd. Ik probeer er heel hard op te letten dat ik dat minder doe. Of toch respectvoller, alleszins. Maar tegelijk probeer ik er ook op te letten dat ik me er minder van aantrek. Iedereen heeft altijd wel iets over je te zeggen.

Ik wil mijn leven niet laten leiden door anderen. Ik wil kunnen aanvaarden dat mensen over me praten en het niet altijd met me eens zijn, zonder me daar slecht bij te voelen. Ik wil durven uitspreken waar ik voor sta, zonder het gevoel te hebben dat er met me gelachen wordt. En dat is niet altijd gemakkelijk.

In het proces van ‘not giving a fuck’, helpt het me om het volgende te onthouden: “it’s better to be loved by a few people, than to be liked by everyone”. Je kan niet voorkomen dat mensen je veroordelen, maar je kan wel voorkomen dat het je raakt. Wat is het ergste dat kan gebeuren, als je uitspreekt waar je voor staat? Mensen zullen roddelen, tot daaraan toe. No one actually cares. Omgeef jezelf met mensen die zelfbewust én zelfzeker zijn. Die zich niet laten inhouden door wat anderen denken. Je zal er veel van leren.

Hier mijn uitdaging voor de maand oktober: ik maak een ‘Growth’-lijst. Ik probeer 5 dingen op te schrijven waarbij ik me oncomfortabel voel. Angsten, onzekerheden. Eind oktober, wil ik ze allemaal gedaan hebben. We’ll see what happens.

 

Advertenties

Iced Cappuccino

Hét probleem wanneer ik kook met kokosmelk: er blijft altijd over! En dat wordt zo snel slecht. Daarom maak ik er nadien een ‘homemade iced cappucino kinda thing’ mee:

  • ongeveer een halve kop koffie
  • ongeveer evenveel kokosmelk – of wat meer, afhankelijk van hoeveel je over hebt.
  • 1 banaan – liefst bevroren.
  • zoetstof, ik gebruik liefst agavesiroop

Experimenteer zelf wat met de verhoudingen, tot het goed smaakt! Ik voeg er dan nog wat ijsblokjes coconut flakes aan toe, omdat dat een mooie ‘finishing touch’ geeft. Et voila!

21360960_1527502387336302_1786378958_n

Over veganisme en kinderen

Lieve vrienden,

Na de recente commotie in de media over ‘ondervoede kinderen door een veganistisch dieet’, sprak ik hierover met een non-vegan vriend. Hij gaf enkele interessante opmerkingen en deed me nadenken over de fundamenten van een veganistische opvoeding.

De eventuele twijfel over de gezondheid van een veganistische opvoeding, laat ik even achter me. We waren het beiden eens dat veganisme niet ongezond is, mits je weet waar je aan begint. Waaraan hij wel twijfelde, was de stelling dat veganistische ouders hun kinderen later de keuze zouden kunnen geven om al dan niet vlees te eten.

Hoe kan iemand die met hart en ziel overtuigd is van de wreedheid van de vleesindustrie, zijn of haar kinderen op een neutrale manier opvoeden zodat zij een neutrale keuze kunnen maken? Kunnen veganistische ouders het wel verteren dat hun kinderen uiteindelijk toch zouden kiezen voor vlees? Is iets wat je uit je opvoeding meekreeg zelfs een keuze?

Als veganist ben je vaak sterk geëmotioneerd door de gebruiken in de vlees- en zuivelindustrie. Vooral als beginnend veganist, wanneer je er net mee geconfronteerd wordt. Ik ben het ermee eens dat een opvoeding inderdaad subjectief kan overkomen als je je laat drijven door woede en afkeur voor de vleesindustrie. Ik geef eerlijk toe dat ik die woede wél heb. Maar het is niet datgene dat ik wil doorgeven aan mijn kinderen. Ik wil dat een vreedzame, rationele redenering hun eetgewoonten bepaalt.

Hoewel de gevoelsmatige veganist in me, tegen mij zegt: “dieren eten is fout!”, is dat niet wat ik aan mijn kinderen wil zeggen. Het vormt meteen een oordeel over mensen die wél vlees eten, en dat wil ik hen niet meegeven. Zo wil ik hen ook geen ‘schokkende’ beelden tonen van de wrede industrie. Het gaat mij immers niet om ‘een slechte behandeling van de dieren’, maar om het ‘niet discrimineren van een ander ras’. Leven en laten leven.

Mijn doel is om mijn kinderen onschuldig op te voeden; zonder een onderscheid te maken tussen ‘vlees’ en ‘koe of varken’. Een dier is een dier en we kunnen het ook gewoon laten leven. Meer niet. Wij kiezen ervoor om geen dieren te eten omdat dat niet nodig is en we ze het leven gunnen. Maar we respecteren de keuzes van zij die dat wel doen. Ik wil een vreedzame opvoeding geven, zowel naar dieren en de natuur toe, als naar de medemens.

Maar wat dan als mijn kinderen later kiezen op af te stappen van veganisme en toch vlees beginnen eten?

Wel, dan heb ik hen tenminste correct geïnformeerd. Ze maken die keuze al wetende dat het niet nodig is om dieren te eten en dat het negatieve gevolgen heeft voor klimaatverandering, ontbossing, biodiversiteit, enzoverder. Inderdaad, dan deelt mijn kind die waarden niet. En dat moet ik respecteren. Ja, het zal moeilijk zijn. Maar het neemt niet weg dat ik evenveel van mijn kinderen zal houden.

DAAR wil ik voor gaan.

Laat dit eveneens een pleidooi zijn voor een vredevollere veganistische aanpak. Minder scheiding tussen ‘wij’ en ‘zij’. Meer begrip voor elkaars keuzes. Minder agressiviteit. Wat meer buiten de lijntjes durven denken. Open minded people everywhere.

Liefs,

Erika

 

 

 

Vegan Picknick Party!

De liefste Sofie Senden organiseerde eind juli een fantastische Vegan Picknick. Ze deed dat pérfect! Het zag er betoverend mooi uit, en het gezelschap was geweldig. Leukste namiddag van de zomer, for sure!

Hieronder vind je een korte video met wat sfeerbeelden, oftewel: het ultieme bewijs van een prachtige Pinterest-, Tumblr- en Instagramwaardige picknick.

Over mij

Hi there!

Mijn naam is Erika. Ik ben een twintigjarige studente Milieu- en Preventiemanagement. Ik eet al een tijdje vegetarisch en ben twee jaar geleden overgeschakeld op veganisme. Je hoort me al komen: omdat het niet alleen goed is voor jezelf, maar ook voor alle andere bewoners van onze planeet en voor Moeder Natuur zelf. Ook in mijn kledingkeuze probeer ik te letten op duurzaamheid en eerlijkheid. Een recentere en ietwat moeilijkere uitdaging, is minder afval produceren.

Hier probeer ik wat te schrijven om veelgestelde vragen over mijn levensstijl te beantwoorden, maar ook om mijn favoriete receptjes en kledingmerken te delen.

Ik geloof dat bewust leven niet alleen ‘hip’ en inspirerend, maar ook best leuk kan zijn. Hopelijk haal je hier wat inspiratie om de dingen wat groener aan te pakken.

Lots of love,

Erika